Forsvinningsnummer en vanlig, uvanlig junimorgen

Et tåpelig glis danser
for seg selv
mellom togsetene

For en morgen i det blå
liker jeg meg selv
så godt
at jeg ikke ønsker
jeg var noen andre

Himmelstormende glede og skjønnhet, idag
ønsket verden å eksplodere i fargefullhet!

og med euforien i pusten
vinker jeg
til noen jeg ikke kjenner.

Men konduktøren
ser misbilligende på meg.

Jaja.
Det finnes alltids
buss.

Synar

Eg lærar å leve
med meg sjølve

Det er ikkje så ille
- no lenger

Eg hadde ein tidvis
vidunderleg kjensle av nærleik

Innslegen av tvilen

kom lukka
på vitjing

Ho var berre ein draum
- då.

Det
gjer ikkje noko

Eg kjende ho
likevel